
Waarom we het
zelf wilden bouwen.
Na meer dan 25 jaar mensen begeleiden die in Spanje wilden wonen, veranderde de belangrijkste vraag. Niet langer wáár iemand kon wonen — maar hóe hij werkelijk wilde leven.
De belangrijkste vraag
was niet langer wáár.
Jarenlang begonnen onze gesprekken met een plaats, een woningtype of een budget. Langzaam veranderde dat.
Mensen spraken over rust. Over ruimte. Over dichter bij de natuur leven, zonder comfort op te geven. De vraag werd niet meer:
“Waar kunnen we wonen?”
Maar vooral:
“Hoe willen we leven?”
Die verschuiving veranderde alles. Minder antwoorden geven vanuit een aanbod. Meer luisteren naar wat iemand echt zoekt.
Een woning is pas juist
wanneer het leven erachter klopt.

We wilden het
zelf begrijpen.
Over zelfstandig wonen bestaan veel ideeën — sommige technisch, andere romantisch. Maar weinig antwoorden komen voort uit jarenlang dagelijks gebruik.
Daarom bouwden we Alma del Monte niet als toonzaal of perfect eindmodel, maar als een echt familiehuis: een plek waar beslissingen konden worden gebouwd, gebruikt, gemeten en bijgestuurd.
Pas wie zelf bouwt en bewoont, leert wat een plan verzwijgt.
Eerst zelf bouwen.
Dan pas vertellen wat werkt.

Een plan vertelt
nooit het hele verhaal.
Op papier kan een systeem perfect kloppen. De praktijk voegt seizoenen, gewoontes en menselijke keuzes toe.
Water voelt anders wanneer je iedere liter ziet. Zomerlicht zegt weinig over donkere winterweken. En techniek is pas goed wanneer ze begrijpelijk blijft. Een huis wordt gebouwd in maanden; een terrein groeit in jaren.
Ervaring is niet weten dat alles goed gaat.
Het is sneller herkennen wat aandacht vraagt.

Betrokken bij
iedere laag.
Alma del Monte wordt niet vanop afstand beschreven. We zijn tegelijk bewoners, opdrachtgevers, gebruikers én leerlingen van dit huis.
Niet ieder vak voeren we zelf uit — daarvoor werken we met architecten, ingenieurs en lokale vakmensen die de streek kennen.
Onze rol is de samenhang bewaken, vragen blijven stellen, en vastleggen wat keuzes in het dagelijks leven werkelijk betekenen.
We delen met overtuiging wat we ervaarden.
En met dezelfde openheid wat we nog onderzoeken.
Geen ideaalbeeld.
Wel een eerlijk verhaal.
We willen niemand overtuigen van een bepaalde manier van wonen. We tonen gewoon, eerlijk, wat het werkelijk vraagt — en wat het teruggeeft. De rest is aan jou.